Rejs gondolą w Wenecji

Myślałam, że gondola to taka typowa pułapka na turystów. Po dwóch minutach na Canal Grande zmieniłam zdanie i do końca rejsu nie odłożyłam telefonu.

Płynęliśmy we czwórkę, my i chłopaki, dziewięć i dwanaście lat. Szczerze mówiąc, bałem się, że będą się nudzić, ale galeria przed rejsem wszystko odwróciła. Starszy nie chciał oddać gogli VR, a w gondoli obaj liczyli mosty. Gondolier posadził nas według wagi, mnie z tyłu, dzieci z przodu, i łódź rzeczywiście płynęła równo. Aplikację ściągnęliśmy jeszcze w hotelu, słuchaliśmy po angielsku, chłopaki i tak rozumieją więcej niż ja. Rada dla rodzin: weźcie słuchawki dla każdego, inaczej będziecie się kłócić o jedne.

Ładny rejs, bez dwóch zdań. Jedną gwiazdkę odejmuję, bo wprowadzenie było po angielsku i po francusku, a moja mama nie zna żadnego z tych języków. Tłumaczyłam jej na bieżąco, ile dałam radę. Po polsku nie ma ani przewodnika, ani aplikacji, i warto to wiedzieć przed rezerwacją.

Most Westchnień od spodu. Dokładnie to zdjęcie, po które przyjechaliśmy. Nic więcej nie muszę dodawać.

Wzięliśmy prywatny rejs poza utartym szlakiem na godzinę i to była najlepsza rzecz, jaką zrobiliśmy w Wenecji. Od Piazzale Roma popłynęliśmy kanałami, w których nie było nikogo poza nami, tylko pranie nad wodą i kot na parapecie. Nasz gondolier dużo opowiadał po angielsku, o pałacach i o tym, jak długo uczył się wiosłować. Dopiero pod koniec wypłynęliśmy na chwilę na Canal Grande i wtedy zrozumieliśmy, jak cicho było wcześniej.

Dwudziesta piąta rocznica ślubu, więc prywatna gondola z fotografką. Byłem sceptyczny, bo na zdjęciach zawsze wyglądam, jakby mnie właśnie zatrzymała policja. Fotografka odebrała nas spod Caffè Florian, najpierw przeprowadziła kilka minut uliczkami i tyle przy tym mówiła, że zapomniałem, że robi zdjęcia. W gondoli w tle most Rialto, a żona się popłakała, na szczęście ze wzruszenia. Dwa dni później zdjęcia były w galerii. Tak, to drogie. Wiszą u nas w salonie i patrzymy na nie codziennie, więc było warto.

Spacer z przewodnikiem po angielsku, potem gondola. Nasza przewodniczka do każdego domu miała jakąś historię, a pół godziny na wodzie było idealnym zakończeniem. Szkoda tylko, że w gondoli nikt już nic nie opowiada, ale tak jest napisane w ofercie.

Płynęło nas sześć gondoli jedna za drugą. Romantycznie to nie było. Widok na Salute wynagradza jednak sporo.

Wybrałam rejs z komentarzem na żywo, bo nie chciałam całą drogę patrzeć w telefon. Przewodnik mówi przez radio, słychać go z małego odbiornika, był zabawny i świetnie opowiadał, na zmianę po angielsku i po hiszpańsku. Kto rozumie angielski, będzie zadowolony. Kto nie, lepiej niech weźmie wersję z aplikacją i przygotuje się w domu.

Płynęliśmy w listopadzie, mgła nad Canal Grande, prawie żadnych łodzi. Jak ze starego filmu. Zrobiłbym to dokładnie tak samo jeszcze raz.

Byłyśmy we trzy i pierwszego wieczoru grzecznie zarezerwowałyśmy wspólny rejs. Drugiego dnia zapytałyśmy na postoju i okazało się, że cała gondola dla nas trzech kosztowałaby niewiele więcej. Wspólny rejs i tak był piękny, głównie przez galerię przed wypłynięciem. Ale policzcie wcześniej, od trzech osób postój się opłaca.

Galeria przed rejsem wydała mi się zbędna, chciałem po prostu na wodę. Za to sam rejs był przepiękny, gondolier spokojny i pewny, a widok na basen Świętego Marka na koniec to było coś. Na szczęście nie wzięliśmy tańszej opcji z losowym miejscem, para obok nas siedziała w dwóch różnych gondolach i nie była zachwycona.

Moi rodzice mają po osiemdziesiąt lat i ciężko im już wchodzić do łodzi. Gondolier pomagał przy wsiadaniu tak cierpliwie, jakby miał cały dzień. Mama przez cały rejs się uśmiechała.

Mała przestroga od nas: poszliśmy prosto z dworca z walizkami na miejsce zbiórki i oczywiście nie mogliśmy tak wsiąść. W ofercie jest to napisane wyraźnie, po prostu przeoczyliśmy. Obsługa na szczęście pokazała nam przechowalnię bagażu i godzinę później popłynęliśmy następną gondolą. Sam rejs: bajka, szczególnie przy Salute.

Rezerwowaliśmy z psem i przy prywatnym rejsie naprawdę mógł płynąć z nami, bez dopłaty. Siedział cały czas z przodu i oszczekiwał każde vaporetto.

Trasa pod Mostem Westchnień jest naprawdę wyjątkowa, Pałac Dożów tuż obok gondoli. Wprowadzenie było tylko po angielsku, a pod samym mostem jest tłoczno, bo każda gondola zwalnia i wszyscy naraz robią zdjęcia. Za niecałe czterdzieści euro i tak uczciwie.

Oświadczyny w gondoli, z fotografem przebranym za turystę. Powiedziała tak. Nie ma nic więcej do dodania.

Popłynęliśmy bardzo wcześnie rano, pierwszą gondolą dnia. Woda była gładka jak lustro, na Canal Grande tylko łodzie z owocami i skrzynkami napojów, a słońce dopiero wychodziło zza dachów. Czytaliśmy wcześniej, że po południu na kanałach są korki, i możemy tylko potwierdzić, że rano jest zupełnie odwrotnie. Nastawcie budzik.